Archivo de categoría: Sin categoría

entro e dende dentro asómome ao balcón  sinto a vertixe  dun baleiro limpo  como de cristal  ocupándoo todo que fácil engole  todo este caos mesmo os recunchos escuros e húmidos  do cempés acaban sendo transparencia  esquecemento * chamei tantas veces por unha bomba perdida dunha guerra afastada porén nada veu e agora este oco vivo Sigue leyendo «Baleiro (gl – en)»

Pola fiestra pódome ver alá embaixo  * no voo familiar das gaivotas sen mar  na alma vikinga dos muxos a contracorrente nos inquietantes remuiños das duas augas na navegación sedosa dos cisnes indolentes * no río que respira as mareas do mar do Norte  deixando o seu pouso mineral ao pé da ponte  * naSigue leyendo «Lamborghini giallo»

Grazas á capa de formigón que cobre este vasto território xa non temos que nos ocupar máis das herbas invasoras, nin das outrasAbaixo desta capa quedaron sepultadas as maceiras, os galiñeiros, o fouciñopodemos adicar as horas a viaxar a superfície lisa, weed-free das pantallasAbaixo do que está máis abaixo apañando mazás, recollendo ovosabríndose camiño entreSigue leyendo «O meu neno voluntarioso (gl – en)»

Todo el día tuve un poema  en la punta de la lengua  engarzaba dos palabras sencillas  (miedo y culpa)  con otra compleja, distante (equilibrio)  no encontré el momento de armarles un encofrado  en el que volcar su historia  en realidad la mía así que llego a la noche  con la boca seca, rígida como laSigue leyendo «Poema Perdido (es – en)»

A azotea do edificio roza  a barriga branca dos avións no cedo da mañá son  fío branco que zurce,  nas teas que a noite teceu,  os baixos da saia do día  * o ceo azul da cidade  varre a cinza recén enfriada  coa mesma agulla decote  sen se decataren  cosen as cativas sementes  que aSigue leyendo «Avións e cunetas (gl – en)»

Labramos lastrados coa pena  atrás dos vidros tintados  do coche de alta gama  o neno dos ollos tristes  tamén arrastra a súa * eu, pola miña banda  chego a pensar que son só  o pesadelo dun moribundo  ferido de remorsos  * achégome ao balcón  o frío nas mans que apertan  a varanda de ferro  sitúameSigue leyendo «Polo que a min respecta (gl – en)»

aí ven correndo a vida  coa sua carga de sombra tanto corre que ás veces  non dá p´ra facerse a un lado agacharse é tentador deixar que nos atropelen as toneladas de negrura * porén o residuo dos anos  a bater na nosa teimosía  coma o vento nunha bandeira afiou o gume da trencha coaSigue leyendo «O gume da trencha (gl – en)»

Encontrei o teu corpo  ventureiro de bardana no roce coa tua perna  enganchouse o meu desexo * agora nas sabas escuras da noite cada sábado no silencio  podes sentir o avance cego  dos meus labios, dos meus dedos Bardana I found your burdock wild body in the graze of your leg  my desire was hookedSigue leyendo «Herba dos namorados»

Semello perdidonun carreiro escuroaparentemente sen saídaao lonxe escoitase, como en sordina o cálido balbordo dunha festa os calcetíns que puxeches hoxenon pegan co pantalónparece que a xente busca alegríacomo vai alguén querer meterseneste recuncho tristedesde cando o gris aceiro casoucon ese marrón foncé?este labirinto non é de sebe de faia inglesa ou buxo do pazoSigue leyendo «Detalles (gl – en)»

Agarro coa man o amuleto sinto a sua calor que é a miña fágoo moverse entre os dedos sopésoo, doulle voltas marabíllome co seu brillo deixo que o seu doce tacto  me conecte de novo a centos, miles de quilómetros co pozo onde abrollaba á máis cristalina das materias a que nos fixo por unSigue leyendo «O amuleto (gl – en)»