Poesía galega contemporánea Mar . Memoria . Paisaxe interior
Verso de vento (gl – en)
Todo esto, esta tinta derrochada rompendo a pureza do baleiro, este branco manchado de trazos azuis, cheguei un día a crer firmemente que era o mapa da miña alma, unha beleza lánguida como unha rede destinada a capturar sustancias comezando pola letra a: amor, admiración, afecto, aprobación… Por sorte vén a vida coas suas esquinas…
Ao pé da Señora das Flores (gl – en)
Arrastrados por un torrente épico Enormes penedos, troncos tronzados Raíces arrincadas Ósos, plumas, area Amoréanse ao pé da tua cama En absoluto silencio Tralo inxente esforzo Desde o peitoril da ventá de outono Contémplante catro flores desconcertadas Sen saber de partos, nin de despedidas Nin imaxinar o tamaño do amor Que fixo soportables tamañas feridasAt…
Follow My Blog
Get new content delivered straight to your inbox.
