Poesía galega contemporánea Mar . Memoria . Paisaxe interior
Unha cea de enxeñeiros (gl – en)
(O restaurante preparáranos a mesa do faiado, nunha intimidade de trabes brancas)E incluso naquel recuncho tan romántico Tan propicio para a floración e as abellasComezamos a vernos rodeados de tensoresNun camiño estreito cara á relatividadeAsí que tiven que facelo, sen calcular os riscosDeclarei o meu horror da técnicaAmosei a fábrica da infancia, inferno de ferrosE…
Verso de vento (gl – en)
Todo esto, esta tinta derrochada rompendo a pureza do baleiro, este branco manchado de trazos azuis, cheguei un día a crer firmemente que era o mapa da miña alma, unha beleza lánguida como unha rede destinada a capturar sustancias comezando pola letra a: amor, admiración, afecto, aprobación… Por sorte vén a vida coas suas esquinas…
Follow My Blog
Get new content delivered straight to your inbox.
