Archivo de categoría: Sin categoría

Baixa o rioxa pola gorxa abaixo Áspero, seco, duro Como a terra na que a cegas  avanzan as raíces da videira — The rioja runs down your throat Rough, dry, hard Like the earth in which The vine’s roots grow blindly

O plan era amarteainda que non sabía nin por ondesaían as estrelasO plan era coidartedurmir rendido ao teu caróna liturxia da miña relixión O plan era remendar os errosnon volver aos berrossobre o cuarto dos nenosO plan era un traballo esgotadorendereitar a órbita dos astrospara que lucira perfectaO plan era ser sobrehumanopódesme crer, malia aSigue leyendo «O ronsel de papá (gl – en)»

A minha pátria é a língua portuguesa Pessoa O silencio é a miña patria alí, á calor da soidade reencóntrome cos meuspensamentos non existe continente, nin océanonon queda xa terra, nin augasó os pitidos incesantes do silencioe a miña voz que se fala a si mesmaestamos sós, miña mente, meu corpo, nóssentindo como a erosiónSigue leyendo «A miña patria é o silencio (gl – en)»

No Montseny durante un retiro Lin a Emily Dickinson Na Finestres preguntei por poetasExquisítamente asesoradoLeveime a Mercè Marçal Que leo en Londres(Pueril defininme amante dos versos De Sylvia, de Gil de BiezmaBuscaba o equivalente de Yolanda Castaño)Hoxe subimos visitar Oxford oOnde logo de comer na Waterstones Publiquei un poema en francésE entrei mergullar nas estrofasSigue leyendo «Espazo-tempo poesía»

Tout ce dont j’ai besoin pour ce voyage tient dans la coupe de mes mains Il faut la volonté et la patiencede les tenir jointes pour que l’amour y porté ne s’en écoule pasTout ce qu’entraîne le flux de la vie n’est pas du tout lourdne prend pas de placeparfaitement tient dans la coupe deSigue leyendo «Bagages ( fr – en)»

Creo que da cidade húmida e fría do norte quédame o tratamento que as follas das árbores (ou as suas pólas espidas) facían cada mañá sobre a miña alma, de camiño ao traballo, cando pasaba conducindo por Wilbraham Rd e Birchfields Rd. Creo que daquela en segredo agardaba a chegada dalgún mesías, que me dixeraSigue leyendo «A cidade do norte (gl – en)»

Mentres recollemos as toallaspaseniño diríxese á saída da ría o enorme cruceiro tras a visita á cidadeA pasos curtos, cargado coa nevera e a tumbona abandonamos a praia polo carreiro de area solta entre as dunas logo á sombra dos piñeiros subimos ata o parkingÉ o derradeiro día do veráne eu quixera que o mundoSigue leyendo «O cardo (gl – en)»

O tacto, meu gran abandonado Insípido, inodoro, cego e xordoEnvolve a máis poderosas das enerxíasTócanme uns dedos Roza a miña perna espida O cabelo dunha melenaOurízanseme os pelos dos brazosMedra en min esa forza no quererVóltase necesidade, isólome no degoiro Non o deixo converterse en urxenciaConstrúo un universo Onde escasez é fortalezaE sigo comigo, ascetándomeSigue leyendo «O tacto ( gl – en)»

Vinheram os espíritos Levaram o negro dos meus cabelosTrazeram mensagens in extremisDerradeira via para recolocarAs pedras caídas do valoEnfadei-me com elesQue vindes reparar? Já nem existemOs prados que dividiam Nem as dores das que termavamSó ficava como a couçaA raiva antiga na minha alma Co cuspe co que nos desterrarasNo campo das patacasAmassamos o barroSigue leyendo «Os espíritos (gl – en)»

Soy del mar y el mar me arrulla y me mececomo hace con todas sus criaturasEl mar me da la fuerza de sus vientosla constancia de sus corrientesy la alternancia vital de las mareasSin embargo yo navego siguiendo metódicamente el monótono borde de un círculo Con viento fuerte creo ver allá adelantela espuma blanca dejadaSigue leyendo «Soy del mar (es – en)»