Mes ennemis (fr – en)

le jour où j’ai pardonné mes ennemis le sommeil a pu retrouver le chemin de mon litpar bonheur je n’avais pas le pouvoir de leur rendre quarante fois chaque coup après une douloureuse mort, de mon million de bottes j’aurais piétiné leurs cadavres, leurs maisons, les aurais réduites en poussière aurais fait souffler un ventSigue leyendo «Mes ennemis (fr – en)»

Días de outono (gl – en)

hoxe son o xardineiro  que recolle as follas secas  e as apila nun recuncho  para esconder as nosas tumbas  e seguir así na mímica da vida  sen te decatares que hai xa tempo  que andamos mortos * ao baixar no ascensor  hai un lixeiro cheiro a chamusque  que a colonia non dá camuflado endereito osSigue leyendo «Días de outono (gl – en)»

Baleiro (gl – en)

entro e dende dentro asómome ao balcón  sinto a vertixe  dun baleiro limpo  como de cristal  ocupándoo todo que fácil engole  todo este caos mesmo os recunchos escuros e húmidos  do cempés acaban sendo transparencia  esquecemento * chamei tantas veces por unha bomba perdida dunha guerra afastada porén nada veu e agora este oco vivo Sigue leyendo «Baleiro (gl – en)»

O meu neno voluntarioso (gl – en)

Grazas á capa de formigón que cobre este vasto território xa non temos que nos ocupar máis das herbas invasoras, nin das outrasAbaixo desta capa quedaron sepultadas as maceiras, os galiñeiros, o fouciñopodemos adicar as horas a viaxar a superfície lisa, weed-free das pantallasAbaixo do que está máis abaixo apañando mazás, recollendo ovosabríndose camiño entreSigue leyendo «O meu neno voluntarioso (gl – en)»

Avións e cunetas (gl – en)

A azotea do edificio roza  a barriga branca dos avións no cedo da mañá son  fío branco que zurce,  nas teas que a noite teceu,  os baixos da saia do día  * o ceo azul da cidade  varre a cinza recén enfriada  coa mesma agulla decote  sen se decataren  cosen as cativas sementes  que aSigue leyendo «Avións e cunetas (gl – en)»

Polo que a min respecta (gl – en)

Labramos lastrados coa pena  atrás dos vidros tintados  do coche de alta gama  o neno dos ollos tristes  tamén arrastra a súa * eu, pola miña banda  chego a pensar que son só  o pesadelo dun moribundo  ferido de remorsos  * achégome ao balcón  o frío nas mans que apertan  a varanda de ferro  sitúameSigue leyendo «Polo que a min respecta (gl – en)»