Soños de nómade

Nomad’s dreams Nos días de aeroporto imaxino a miña casa como unha laxe inmensa unha pedra áncora, unha montañaque nin as máquinas pesadas poidan moverun lar a faiscar con polas de maceirae nos estantes luminosos ben estibadoo contido das caixas recopiladas polo mundo adiantecos métodos de alemán e de inglésos libros de poesía e asSigue leyendo «Soños de nómade»

Falsos deuses (gl – en)

Venceume o plano inclinadoco seu baixo coeficiente de rozamentofracasei na adaptación ás normasasí que collín a Deus polos pelosguindeino nun cuarto escuroonde o implacábel ollo me perdese de vistaa forza de vontade logrei esquecera Sua liturxia, os Seus infernose moitos anos despoiscando os pulmóns se desintoxicaronos bronquios limpos da cera das velasrespirando aire de follaSigue leyendo «Falsos deuses (gl – en)»

Leading the winds (gl – en – es)

Meu pai colocárame no sitio máis altoE dende alí con firmes movementosEu dirixía todos os ventos, fortes ou mainosTodo cheo, sen me decatarQue non era máis ca un catavento-ooOoo-My father had placed me in the highest place and from there with firm movements I led all the winds whether they were gales or breezes fullSigue leyendo «Leading the winds (gl – en – es)»

O soño (gl – en)

Esta noite de novembro do 2023, in a north-west neighbourhood of Manchester j’ai rêvé de trois chiots adorables qui ont été oubliés during one of the last fifteen home movesincroyablement, tous les trois avaient survécumême on aurait dit qu’eux ils se portaient assez bienunha especie de culpa xerada polo nomadismopor todos os seres que foronSigue leyendo «O soño (gl – en)»

Entre a borralla (gl – en)

ao papel que me deron na mancando fun concebidoprendéronlle lume no día do partoao comezo a chama está lonxe vives como se non puidese avanzarnin te alcanzar nuncaás veces como a calor se achega aos dedospodes cambiar de man o agarregañar un tempo a maioresun vento inimigo soplará de carao fogo acadará o seu obxectivosoltaraseSigue leyendo «Entre a borralla (gl – en)»

Ira (gl – en)

Agora todo son excusas de pouco pesoven a brisa lene e mas dispersa todaseste monstruo que creei ao entrar no mundo de pedraenraizou os seus dedos de prepotencia e arroganciaestableceu o seu hábitat en minagora todo é xustificarse e por moito que o desterre encontra sempre unha fronteira descoidadapola que asomar o fuciñofúrame cos teusSigue leyendo «Ira (gl – en)»