Retorno ao país

Ao volver soben os recordos como unha marea, o país da miña infancia recibe raiños de sol a través das follas da ameixeira e velaquí estou eu de novo levando a pacer a vaca do meu padriño, arriscándome a collela por un corno para sair na foto máis valente do que era, máis valente do que son.

O universo da nenez, o meu paraíso. Qué sinxela parecía a vida daquela! E canto esforzo hai que facer logo para encamiñala!

Raíces para unha alma de vento

A fonte do nómada

Entre a parra e a aveleira estaba a fonte co seu chorriño fresco para quen se axeonllara. Mamá aprendeunos a beber dela como un ritual en cada visita e o seu sabor grabado no noso adn fortaleceu a unión co clan.  Auga que disolveu os minerais da terra alimento da nosa familia, os mesmos que forman parte deste organismo de falso nómada, sempre viaxando sempre lonxe, sempre con morriña desa fonte entre a aveleira e a parra.

El coronel

El coronel pintaba de azul mi cuarto
Cuando separó el armario ropero
Para que la tarea quedase perfecta
Descubrió la parte oculta de la pared
Donde sólo para mí, sin que nadie más lo viese
Dibujó un caballito azul
Que nos mantuvo unidos de por vida

Pintando me enseñó que hay deber
Que nos obliga y absorbe
Pero también poesía bajo el uniforme

Y que tenía un corazón de niño
Que supo dejarme en herencia

Le trou dans la banquise

Comme le phoque qui disparaît par un trou dans la banquise
Busco un contenedor lleno de agua de mar para tirarme de cabeza en el. Dejar atràs este aire envenenado, no necesitar más de los pulmones. Silencio y paz.

Percorro só día tras día o camiño marcado, cargado coa mochila do ordenador, hai un océano que bate á miña beira, e me salpica pero non consegue envolverme, a auga seca pronto sobre a miña pel quente. Segue o mamífero terrestre a envexar as baleas.

Je pense au phoque qui glisse sur son ventre et disparaît dans le trou de la banquise
Abro uno a uno cada contenedor en el pasillo que dejan entre si las vias del tren y nada, guantes usados, trapos sucios de aceite, esprays vacíos de grasa, nunca el olor salado del agua de mar.

O océano ronca nas furnas dalá embaixo, lonxe, a sua condición impídelle atrapar animais cos pulmóns pequenos. Segue o seu canto rouco transportado pola neboa, formando unhas diminutas pingas salgadas no meu pelo de animal de aldea.

Algo dese sal penétrame a pel, pero sigo, triste lobo sen monte, rodeado de peixes e algas sen alimento de proveito. A debecer pola manada, meu fogar tan imperfecto.

Le cercueuil

Par fois je ne sais pas si je suis encore en vie, ou c’est juste mon phantome, une âme perdue qui n’arrive pas a trouver la sortie. Je me demande si ce que je vis se passe seulement dans ma tête, si la douleur vient de l’extérieur ou ce n’est qu’un produit de ma pensée.

Je me demande si la main que je tiens est une autre main humaine ou juste une ombre et la chaleur que je ressens est toute imaginée, et la force rendue a la pression de mes doigts pure illusion.

Je rève que la mort arrive sans foule atristée qui suive mon cercueil couvert du drapeau, sans cornemuses qui rendent hommages; au lieu de ça, je me découvre enfermé dans un carton rempli de larmes, de mes larmes salées.

Pendant la phase rem du someil du voisinage, une voiture électrique arrive doucement au milieu de la nuit, on n’entend que le bruit des pneus contre la chaussée et le point final du frein à main, persone ne se réveille. Même les lampadaires et les caméras de surveillance dorment à cet heure-ci. Deux oiseaux en descendent, calmement, avec assurance, connaissent bien leur tâche. Ils respectent le silence nécessaire à cette liturgie de corps qui s’en vont, sauf par un petit croassement qui me permet d’en identiffier un.

Le corbeau et son compagnon soulèvent aisément le colis et le chargent dans la banquette arrière. À l’intérieur, une graine pleure le manque de temps qui lui a empêché de germer. Pleure et donne des coups de pied étouffés au fond de l’océan de larmes, contenu dans ce carton, mon dernier vaisseau, mon ultime démeure.

PS: désolé s’il y a des fautes d’ortographe, le français n’est pas ma première langue, et le correcteur ne fonctione pas à présent.