A língua dos meus pais (gl – en)

Interésame a realidade lingüística, en xeral todo o que lle é circundante e en particular a sua relación coa autoestima.

Cando eramos pequenos había un mundo que xa non existe pero que vou traer ao presente por uns minutos para entender por qué somos o que somos.

Ao chegar a adolescencia decateime de que os meus pais falaban con todo o mundo a sua língua de nacemento pero a nós educábannos en outra distinta. Isto non sería nada anormal se fósemos unha familia de emigrantes na Suiza, que usa cos cativos o francés para que se integren na sociedade. Nembargantes, estabamos no noso país, onde naceran os avós dos nosos bisavós e os nenos aprendiamos a vida nun idioma alleo.

Hai unha neboa que cobre moitas partes da nosa existencia incluso sen que nos decatemos. Podemos pensar que son só nubes durante toda a vida e un día estrano un vento novo fai que despexe e descubrimos que ai estivo dende sempre o cumio dunha montaña.

Así ocorreu que nestes días chegou a luz a este cumio e decateime da crúa implicación do feito de que a tua língua na tua terra non valla e debas educar á seguinte xeración nunha fala allea para que poida optar a un mellor futuro. Cando a cultura do teu pobo non vale es ti por extensión quen non vale.

Este lastre que arrastra o meu pobo, fai que necesitemos sempre estar demostrando o útiles que somos, e que a maioría das veces usemos o traballar como burras para dicirlle ao mundo, mirade o moito que valemos!

Aos dezanove anos comecei a falar o idioma dos meus pais empregándoo nos traballos e exames da universidade e en todos os ámbitos da vida. Pasei uns anos sendo monolingüe, e hoxe despois de tres décadas esta segue a ser a miña primeira língua. Creo que no subconsciente foi un acto de amor cara á familia “vedes como o voso vale tanto como o dos demais, que non somos menos ca ninguen!”

Estou moi orgulloso dos meus pais. Espero que o traballo de normalizacion lingüística deste tempo todo sirva para que eles tamen se sintan importantes

My parents’ language

I am interested in linguistic reality, in general everything that surrounds it and in particular its relationship with self-esteem.

When I was little boy there was a world that no longer exists but that I will bring to the present for a few minutes to understand our life as it is today.

Upon reaching adolescence, I realized that my parents spoke their mother tongue to everyone, but they brought us up in a different language. This would not be anything abnormal if we were a family of emigrants in Switzerland, who use French with their children to integrate into society. However, we were in our homeland, where our great-grandparents’ grandparents were born and children learned life in a foreign language.

There is a fog that covers many parts of our existence without us even realizing it. We can think throughout our lives that they are only clouds and on a strange day a new wind clears it and we discover that the top of a mountain has always existed there.

It happened that these days the light came to this summit and I realized the stark implication of the fact that your language in your country is not worth it and you must educate the next generation in a foreign language so that they can qualify for a better future. When the culture of your people is not worth it, you are by extension the one who is not worth it.

This burden that my people carry, makes us always need to show how useful we are, and most of the time we work like slaves to tell the world, look how much we are worth!

At the age of 19 I began to speak my parents’ language and use it in university assignments, exams and then in all areas of life. I spent a few years being monolingual and today, after 30 years, it is still my first language. I think that in the subconscious it was an act of love towards my family «you see how yours is worth the same as that of others! We are no less than anyone else!»

I am very proud of my parents. I hope that the linguistic standardization work of all this time also serves to make them feel important.

A miña balea azul

Naquela altura vivía eu preso nunha bahía estreita e crendo coñecer o mundo nunca vira máis cás costas gastadas, e era arrogante falando dos remotos fondos do océano como se tivese mil veces viaxado a eles e non fixera senon imaxinalos e darlles no maxín o tamaño e a forma do meu cativo universo.

Foi aí cando chegou a sua silhueta magnífica creando ondas que sacudiron as rochas da praia dende onde estaba sentado a mirar pasar as nubes. E sentínme embriagado polo olor a mar aberto que traía con ela, ademáis cando puiden acariñar a sua barriga de balea, de pel lisa e húmida, e verme arrastado agarrado á sua aleta dorsal, coa cola maxestuosa movendo tomeladas de auga que nos propulsaban cara ao meu descoñecido sentín unha emoción forte que non se borrou da memória malia o paso monótono dos anos que lavan e destinxen o traxe das lembranzas.

Anque zona intermareal me pareza un nome pouco poético é o máis axeitado para descreber o ecosistema da nosa relación. O territorio que queda cando o mar se retira lonxe e a terra medra avanzando océano adentro, terra nova, acabada de nacer aínda enchoupada de auga, onde as emocions e os corpos se encontran; nese mundo a estrear, unha poza de auga transparente con sabor a alga e sal, a tua boca, de nena que medrou de fronte ao horizonte azul, curando a sua pel co vento mareiro ata se converter en balea que navega na inmensidade sen fronteiras do Oceano Mare.

A miña balea que foi miña mentres pasaba.

Pasaron os meses dunha estación e paseniñamente íanse cumprir os da seguinte cando unha mañá mirei á redonda e non puiden atopar o chorro que me enchía o corazón. Pasei horas axexando o horizonte, crendo ver o retorno daquela columna de auga que viña a por min, a cargarme no seu lombo suave, cantarme louvores de fada e levarme alén de onde a miña mente acadaba a imaxinar.

Un día e outro trouxeron sol e chuvia, e cubriron de neboa o recordo do teu bufido, miña balea, miña porta esvaída. Seguíu esta tristura avanzando monótona como un tren de mercadorías, lonxe do mar e do teu recordo segue a vida polos raís por onde unha balea non podería nin en soños viaxar; asi avante continuei e probei mil vidas e mil infernos, e a estación dos cetáceos quedara no esquencemento, ata este mes de xullo no que voltou sair a flote. Só desexo que te atopes en augas frías e profundas e que non che falte o krill, e que o océano poida devolverche algo do que me deches. E sobre todo que conserves a tua fermosa voz, que lle puxo música aos meus textos inxénuos:  a tua boca instrumento máxico que ensalzou o mediocre e me abriu unha fiestra a outro mundo.

Universo

A nosa aperta é un océano
De augas verdes e profundas
Onde afogan as poutas de aceiro
E os dentes afiados dos monstros
O fondo cuberto coa chatarra
Dos barcos que se nos afundiran
Tornáronse en arrecife
Hábitat dun milleiro de peixes

O sal e o iodo envólvennos
Torna a saúde paseniñamente
Que non hai mal que este mar non cure
E ao final somos só un
Universo de algas e anémonas
Ti e máis eu
Ao cabo do camiño

Retorno ao país

Ao volver soben os recordos como unha marea, o país da miña infancia recibe raiños de sol a través das follas da ameixeira e velaquí estou eu de novo levando a pacer a vaca do meu padriño, arriscándome a collela por un corno para sair na foto máis valente do que era, máis valente do que son.

O universo da nenez, o meu paraíso. Qué sinxela parecía a vida daquela! E canto esforzo hai que facer logo para encamiñala!

Raíces para unha alma de vento

A fonte do nómada

Entre a parra e a aveleira estaba a fonte co seu chorriño fresco para quen se axeonllara. Mamá aprendeunos a beber dela como un ritual en cada visita e o seu sabor grabado no noso adn fortaleceu a unión co clan.  Auga que disolveu os minerais da terra alimento da nosa familia, os mesmos que forman parte deste organismo de falso nómada, sempre viaxando sempre lonxe, sempre con morriña desa fonte entre a aveleira e a parra.

El coronel

El coronel pintaba de azul mi cuarto
Cuando separó el armario ropero
Para que la tarea quedase perfecta
Descubrió la parte oculta de la pared
Donde sólo para mí, sin que nadie más lo viese
Dibujó un caballito azul
Que nos mantuvo unidos de por vida

Pintando me enseñó que hay deber
Que nos obliga y absorbe
Pero también poesía bajo el uniforme

Y que tenía un corazón de niño
Que supo dejarme en herencia