Pasando apareceu un parque o chan dun parque cuberto de follasalí non tiñan acceso as sopladoraspara cancelar o outono chamando a présa polo inverno cheguei coa miña vida arrastroarrastrando a puta vidadespois de ter pisado o cristalonde papá escribira as normasmarchei cara adiante, para non verpara non vermeporque se me houbera vistonin me tería escollidoagoraSigue leyendo «O sono das árbores (gl – en)»