Archivo del autor: abelabilheira

Coas últimas apertas tento conxelar o tempo, tapar o burato por onde abrollará a cachón a tristura.  Pasamos sobre Rande despedíndome tamén da ría, ese mar recollido onde pacen rabaños de bateas. Adeus mexillóns, adeus aos oligoelementos!  Coas últimas apertas tento cargar as reservas de cariño a rebordar, para cando veña a triste soidade poderSigue leyendo «As últimas apertas (gl – en)»

January’s shadow gives the tree a mirror in which to look at itself

Chega a enfermidade sempre no momento inoportuno, non molestan tanto as dores que me trae como a desorganización que me deixa.  E a doenza non viu antes porque estaba tan atarefado eu que non topou unha fenda no meu horario por onde coarse. Teño tantas tarefas pendentes, que continuaría correndo trala morte, de feito ásSigue leyendo «Enfermidade (gl – en)»

Á ameixeira os anos trouxéronlle amáis de liques e musgos para abrigar as pólas, o poder de ler os soños e pesadelos femininos. Aínda que xa é unha árbore vella, tivo coma min a sorte de coñecer únicamente as dores da paz. Ela non nacera aínda cando a señora da casa era só unha meniñaSigue leyendo «A casa das mulleres (gl – en)»

Vivo rodeado das latas de atúnque foron nun día efímero alimentoe non podo mover un só músculosen provocar un caótico cacharreomeu corpo paseniñamente volveuseríxido e liso lombo de peixe mariñoFlexibel espiña de bonito enlatado!Mundo de pau que parte e estala!Busco en ámazon polo i de imáncomo no meu dicionario de nenosigo coa dereitura dos mastrosqueSigue leyendo «Paisaxe interior con bonito (gl – en)»

vese o home dende arribacomo filmado cun dron dende o altovese que camiña manténdose entre as duas liñas amarelasno carreiro que ten un moneco amarelo pintadoesfórzase por non pisar ningunha das duas liñase case sempre o consegue O paxaro está atordadoe voa e bate coas paredesnon consegue sair a campo abertonin sequera soña que veñaSigue leyendo «camiños de homes e paxaros (gl – en)»

Los ojos del soldado vuelven enfermos de sombrasus huesos han guardado el hielo de los montes su espalda por siempre ya solo el dolor nombralos dedos contraídos se han tornado torpes Su mente fue un arroyo rodando falda abajolos cantos blancos del cauce las flores de la orilla presagiaban el valle caudaloso y manso noSigue leyendo «El soldado (es – en)»

Lorsque j’ai ouvert mes yeux l’hiver était encore là retourné sur le plancher de mon arrière jardinpointant le bout de son nez aux vitres de la cuisine étonné de me trouver à pétrir la pâte à pain en un effort soutenu au fil des quatre saisons pour me sentir à ma placeau fond de ceSigue leyendo «l’hiver retourne (fr – en)»

Buscando la perfecciónme quedé a dormir bajo la parrame dije que no escribiría mientras no tuviese el poema perfectoIncluso me permití despreciar lo que otros construían¡Bah, eso lo hago yo mil veces mejor!así que me eché a dormir abrigado por los sarmientosen aquel suelo fértil de esperanzasVinieron los vendimiadores primeroy cayeron luego las hojas secasSigue leyendo «Buscando la perfección (es – en)»

Este amencer de árbores espidas cando o tráfico aínda dorme conduzo pola ruta da liña cento oncede camiño ao taller que nunca pecha os ollosvou acompañado ao teléfono»qué fermoso amencer no chan cuberto de follas»avanzo atrás do autobús ecolóxicorespetuoso co límite das 20 millasleva un cartel de letras que correncon mensaxes do covid»wear your faceSigue leyendo «Conversas de outono (gl – en)»