Par fois je ne sais pas si je suis encore en vie, ou c’est juste mon phantome, une âme perdue qui n’arrive pas a trouver la sortie. Je me demande si ce que je vis se passe seulement dans ma tête, si la douleur vient de l’extérieur ou ce n’est qu’un produit de ma pensée.Sigue leyendo «Le cercueuil»
Archivo de categoría: Sin categoría
El vestido de flores de la Primavera
14 abril 2021 En el patio trasero de nuestra casa inglesaAun queda una de las botas blancas del InviernoPisando la cola del vestido estampado de la Primavera
Autorretrato nos altos prados
Nos altos prados onde o vento peitea incansable a mente, pérdense ao lonxe os tormentos, derrétense as reixas de ferro da xaula que me aprisiona o peito. Podo xa lixeiro deitarme nesta herba de ovellas e deixar o día avanzar sen medo a perderme; ver sen dor chegar a noite lonxe de casa.
Camiño
Á beira do río camiño, a dor que xa coñece tamén esta paraxe séguenos a pouca distancia. No último retorno ao país a meiga remexeu o meu universo. Anque fun visitala por autoestrada, a alma segue sendo a mesma que hai mil anos, á fin ela deu nos puntos que me están bloqueando. A claveSigue leyendo «Camiño»
Tecido de pólas, vestidos para o ceo
Sinto fascinación polos camiños que descreben as pólas das árbores á procura da luz, a maneira máis elegante de ocupar o espazo creando arte e xerando vida.
Visita ás árbores en flor
No paseo desta tarde, camiñando para escaparlle ao estrés que nos afoga, achegámonos a estas arbores en flor. A primavera non ten fronteiras. Admiro os parques e xardíns ingleses, é unha das aportacións deste pobo ao mundo. E as árbores. Quérenlle as árbores e iso me fai achegarme máis a eles.
Volve a luz E os pantalóns cortos Os ingleses adoran o sol Aproveitan a primavera desde o primeiro día
La lengua que recibimos de nuestros padres
De pequeño nuestra madre nos enseñaba que no se dice “petar a la puerta” sino “llamar a la puerta”, además de muchas otras correcciones que intentaban eliminar la contaminación de nuestro castellano. Sin embargo, le seguíamos llamando “peja” a la “urraca”, “carballo” al “roble” y “cachopeira” a “un conjunto de ramas que nacen de unSigue leyendo «La lengua que recibimos de nuestros padres»
Soñar y sus espinas
Mi pasado es una casa en ruinas. pero tengo un futuro brillante como de diamantes transparentes El polvo de la carcoma cubre los suelos de mi pasado, si pudiera le prendería fuego un fuego de luz intensa que limpiase mi curriculum y diese calor a la plantita de mi esperanza. Pasa un año y sigoSigue leyendo «Soñar y sus espinas»
Viña a noite
Viña a noite cos seus cabalos aplastandoo todo, os cascos mazaban os ósos e era dor ata a chegada do mencer. Daquela polos buratos do día colabase a luz que ía facendo esquecer o ensordecedor berro da chegada dos xinetes. Entón a luz volvia cubrir todo, pouco a pouco como un bálsamo, os cabalos seguíanSigue leyendo «Viña a noite»