Hoxe a mesma fame esquecidaVolveu desde o cemiterio Onde se me caira un díaDígolle fame, pódolle chamar tornoEstacha, pirámide exipcia aplastandoA feble estrutura dos meus principiosAbandono as miñas torres Bótollas de pasto á areaConcentro o universo E os seus arrabaldosNo teu corpo en contacto co meuSubimos xuntos a pasarela E afastamos o navío da terraSigue leyendo «Fame e futuro (gl – en)»
Archivo del autor: abelabilheira
Vacío y oración de salida (es -en)
Tengo un vacío en el pechoPoderosa nada que empuja hacia afuera Para sostenerla o acompañarlaApoyo cuatro dedos en el esternónNoto adentro una sala inmensa vacíaComo un pabellón de deportes Con la invisible ausencia presionandoJusto en el medio de la reuniónCómprame un pez azul del océano cargado de viento y escamas frescasQue salga de entre tusSigue leyendo «Vacío y oración de salida (es -en)»
Despedida e herdanza
Madrugada escura e fría que pecha un ciclo houbera durmido e durmido pero xa perdín moitos aviónsNa xeada o potente canto do paporrubioah, eras ti, meu compañeiro!aquelando entre pólas invernaisa banda sonora desta despedidaAbrazos e fotos en branco e negro“Sempre te pareceches a el” que a sesenta anos de distanciadeixáralles traxes negros aos noivosAdemáis dosSigue leyendo «Despedida e herdanza»
Dispara, mar! (gl -en)
Aquí estouLogo de cuspir o meu desdén Sobre o poeta heroinómanoUn mes despois Estoume facendo adicto ao loito Cuspe mar, aquí estou!Mendigaba un abrigoAfastado da podremiaEstéril vida plástica E volvo, rico en ignoranciaAgora todos os porosAbren sedentos as bocasFágome esponxa, luaBaixo a mareaSon o teu discípuloBate mar!Aquí estás xa, en minComigo, para sementarteCando abra regosEnSigue leyendo «Dispara, mar! (gl -en)»
Terapia (gl – en)
AntesBidueiros púrpuraVerde vexetación, ameazanteSe por descoido me durmiraHabía espertar cuberto de musgoAutoestrada, chuviaDuranteTras falar dos avances do último anoSon consciente De estar nun momento felizEmigrando do meu ventreUnha calor aniñou na miña cabeza DespoisDeixou de choverCamiño con decisiónEvito xulgarNunca respirei un aire Máis puro ca esteTherapyBeforePurple birch treesGreen vegetation, threateningIf I had fallen asleep carelesslyISigue leyendo «Terapia (gl – en)»
Zaguán (es – en)
Simplemente mientras pasábamosApareció a nuestra izquierda el zaguán Y fuera porque hacía media horaQue el amor nos había sorprendidoComo un tsunami sobre dos cuerpos indefensosO porque necesitaba otra fonéticaCon la que definir lo que estaba aún estallandoConsulté una vez másEn el diccionario de tu cuerpoLos dulces vocablos de la pasiónHallwayJust as we were passing byTheSigue leyendo «Zaguán (es – en)»
As ondas (gl – en)
Fomos á praia ver as ondasO día parecía unha foto en branco e negroDo outro lado da ría as nubes baixas Avanzaban dende o mar deixando farrapos Enganchados nas árbores do alto dos montesAs ondas avanzaban desordenadasInútilmente tentaba seguir unha Até o seu destino final contra as pedrasOs paxaros usaban os camiños do aire nunhaSigue leyendo «As ondas (gl – en)»
Só unha rosa (gl – en)
Ainda que a casa estaba fría e húmidaCando espertei o meu corpo quente agrupárase nunha unidade apacíbelNingún músculo enviaba sinais de alarmaMedio século despois, baixo as mantasVolvera a calidez da infancia Cando as vivendas por defecto eranFrías e húmidas e as camas Se lograban quentarseVoltábanse o refuxio máis íntimoLogo erguinme e o contacto prolongadoDos pésSigue leyendo «Só unha rosa (gl – en)»
Testo livián (gl -en)
Pasaran tantos anos!Nos escaparates das zapataríasO xénero a prezos exorbitados Era a parte visíbel Do frío isolamentoO país do corazón era un diminutoBonsai Con brillantes froitos agachadosEntre as pólas cuberras De liquesA terra Que noutrora formara continentesCabía agora nun livián testoDo plástco menos honorableQue forA light potSo many years had passed!In the shoe store windowsTheSigue leyendo «Testo livián (gl -en)»
Antídoto (gl – en)
Pídolle ao todopoderoso señor da troposfera,e de todos os seus seres,que poña en sordina o balbordo do mundo botando a saba brancasobre o leito de herbatorne os corvos do pradopara que só o roce da pel sexa o himno da humanidadePero xa o sol ranqueante acada o horizonte ocultodeixando un baleiro lamacentoonde se derrete senSigue leyendo «Antídoto (gl – en)»