Viña a noite cos seus cabalos aplastandoo todo, os cascos mazaban os ósos e era dor ata a chegada do mencer. Daquela polos buratos do día colabase a luz que ía facendo esquecer o ensordecedor berro da chegada dos xinetes. Entón a luz volvia cubrir todo, pouco a pouco como un bálsamo, os cabalos seguíanSigue leyendo «Viña a noite»
Archivo del autor: abelabilheira
Afuera y adentro
Esta el mundo de ahí afuera, con su viento que sacude esa planta de hojas grandes contra los cristales de la ventana en la cocina. Se escucha pasar rápido dejando sólo sus ruidos contra los muros de la casa. Está nuestro mundo de aquí dentro, con sus rincones para dejar las llaves, su sofá vacíoSigue leyendo «Afuera y adentro»
Dende o cuarto dos libros
Hoxe é Sunday 30 de agosto e no dia do Sol viñeron nubes grises que fan que teña que estar atento á roupa botada no balcón, xa case debeu secar e se baixo á cociña a preparar o pan e me deixo levar, seguramente a chuvia vaia estragar o traballo do sol Dende o cuartoSigue leyendo «Dende o cuarto dos libros»
A cegueira
Si, a adolescencia era coma un labirinto de vidro, pasaban os anos e podía ver que os outros ían topando a saída e comezaban a camiñar os carreiros adultos mentres eu batía unha e outra vez a cabeza coas paredes sen conseguir a porta finalmente, todo chega para quen non arrea, buscando encontrei uns labiosSigue leyendo «A cegueira»
Océano sen barcos
poema de ausencia tua A tua ausencia desaxustou os reloxos de parede da nosa casa da Media Lua de Pantano Alto agora paso a fin de semana amasando cos dedos e as mans enterrandose na fariña percorrendo as sombras do teu corpo acabo as últimas tabletas de chocolate rompo frenéticamente o envoltorio do teu corpoSigue leyendo «Océano sen barcos»
A tumba do nosso filho
poema de dor e enterramento Como sabe a landra cando volver-se carvalho, se a levan à outra punta da Terra? Filho, meu filho… que non tes nin umha tumba quentinha onde repousar a morte umha lousa pesada que te reconforte e ponha fronteiras ao teu universo. -º- Recordo o teu cumpreanos, aquel que nunca cheSigue leyendo «A tumba do nosso filho»
A illa
poema de amor Nesta noite tras o esconxuro da tarta de pera chegamos a unha illa onde a morte de momento non nos alcanza e bate o mar nas pedras, alá embaixo na praia pero nós aquí abrimos os ollos e collémonos das mans e respiramos o perfume das herbas pisadas pechamos os ollos sentímonosSigue leyendo «A illa»
El llegar aquí
El llegar aquí fue como perder el sentido de la vista o el oído, o como quedar parapléjico, una impotencia tal que en varias ocasiones quise tirarme desde el piso 18 del hotel… pero la ventana no abría lo suficiente por desgracia. Así que tuve que continuar, impotente, con las manos atadas a la espalda,Sigue leyendo «El llegar aquí»
Éxito
Qué absurdo contrasentido, que todo lo deseado una vez que ya se ha logrado alcanzar se rodee de tanto dolor que no quede fuerza ni para celebrar la victoria.Desealo y luchalo. Cuando por fin llegue, sabe que ha de ser en el medio de una tormenta de palos y patadas, que no tendrás ni laSigue leyendo «Éxito»
sobrevolando un mundo desaparecido
Aquí hay una carretera y la única lengua que se escucha es la de los neumáticos contra el asfalto hay que entrenar muchas horas para llegar a comprender algo de lo que dicen yo estoy en ello, y aguzo el oído a cada coche que pasa, y reflexiono e intento encontrar los patrones que siguen…Sigue leyendo «sobrevolando un mundo desaparecido»