Archivo del autor: abelabilheira

Querida amiga, perdona mi prolongada ausencia he estado lejos y solo y vuelvo manchadode derrota y vergüenzaSon tan paralelas nuestras vidas que imaginando tus piés hundidos en esa misma arena me siento más humano Recorrí descalzo los fértiles eriales de la muerte: volví a encontrarla dormidaMy dear friendMy dear friend,forgive my long absenceI have beenSigue leyendo «Querida amiga (es – en)»

Me caigo en el primer foso que aparecey tras el batacazo, ahí tumbadoa la mente se le sueltan los cachibachesque con tanto esfuerzo venía sujetandocomo el rayo de luz en una bodega polvorientadescubro la carga toda que arrastrabay no era otra que mi desmesurado egoSuch is lifeI fall into the first pit that shows upandSigue leyendo «¡Cómo es la vida!»

Hai unha conexión do universo e os seus seres que vai alén das matemáticasNo corazón dun inverno frío do norte de Gales espertaron as formigas comprobado que a casa estaba habitadasaíndo de cada fendaavanzaron en formaciónEra pleno inverno e as formigasun mes antes da chegada da carta de desafiuzamentoviñeran levar a casa a pequenos bocadosSigue leyendo «Tapaxuntas (gl – en)»

Só istoo lombo fumegante do boina corte[a textura da sua pelaxe roxa] queda só do esforzo esta calmaa rama cesou de batera envolvente calor do esterco e esta paz que por fin asenta como unha ferradura de soidadesabendo para sempre idoaquilo máis amadoSteaming flankOnly thisthe ox’s steaming flankin the byre[the texture of its fawn coat]onlySigue leyendo «Lombo fumegante (gl – en)»

Non é o estrondo grave das explosións afastadas, como en sordinasobre as bases militares ou os cachos de mísil que tras seren desfeitos no airemanteñen o medo no refuxio improvisado do sotoÉ a incapacidade do mundopara deter ao matón da clasequen como outros antes fixeranusa o self-made chaospara romper o máis estábeldos equilibriosesparexendo pó deSigue leyendo «Non o estrondo grave (gl – en)»

Había onte un poema asomaba ansioso de ver a luzbusquei un lapis co que marcaloun cordel para rodear a sua semántica deixala aí amarrada até á chegada da primaveraNeste proceso debín cair profundamente durmidonon sei o tempo pois os reloxosforan consumindo as agullasreducidas a un diminuto puntoque como tal a ningures apuntaAo espertar lembrei oSigue leyendo «Arrabalde do desconcerto (gl – en)»

Tiña no peito un fráxil cristal a piques de estalar – era como esas pedras delicadas que no museo de historia natural amosan atrás dunha vitrina -dende o máis fondo do inverno viña forxada a sua tensiónComo un vento que pasa e leva o reflexo tallado na tona da augaveu o sol sobre a herbaSigue leyendo «Un enxame de mosquitos ( gl – it – en)»

Pasan por aquí, á beira da estrada onde avanzo malia ser desastre con cadeas oxidadas amarradas aos pesOs sobreviventespasan polo meu ladosaúdanme cun leve aceno da cabezarecoñécenme coma o seu parEu, todo caos e sombras,acabo por identificarme con elesainda que a Nai Terra me salvaseen cada un dos eventos finaisIncluso se tivese sido, como quenSigue leyendo «Os sobreviventes (gl – en)»

De cuando me rebozaba en la superficie de la vidaY asesinaba sin piedad las horasDesarmando astutamente la gramática del vacíoDisecando la corteza de las hojasDe aquel tiempo en que era profundamente Gilipollas Sólo un charco de cenizasNo queda ya nadaPrácticamente nadaSi no es un evolucionado descendienteHábil en el rastrillar las hojas Los dientes de laSigue leyendo «Evolución (es – en)»

Por unha parte a conciencia de ter finalmente sido o que odiabamosse filtra cargada de fíosno cerne do máis apacíbel Pola outra, son partícula férreasuxeita aínda ao magnetismodo refuxio nos nosos corposmentres fóra un frío incomprensíbelvarría as rúas case valeirasBlack and whiteOn the one hand, the awareness of having finally become what we hated seeps,Sigue leyendo «Cruz e cara (gl – en)»