Archivo del autor: abelabilheira

O tempo, xordo aos meus desvelosSegue arrastrando os pes, impertérritoUn día, nun descanso da tormentaLibero os ollos, rubios de frotar as meniñasNos barrotes de tantas xaulasDe súpeto rodéanos o veránPor onde fuxiron estes meses?Foron marzo e abril e maioAsistindo á muda do envoltorioSendo o mesmo son outroE os meus ollos esgotadosNon recoñecen xa este mundoNovoSigue leyendo «De súpeto (gl – en)»

O buda do Sainsbury’s de Becktonalumea no lusco fusco as hortensias recén florecidasAlén das casas e da estradaque volve para Galeso vento inmutábel fai vibraros órganos fonadores das árboresmais dende este lado da fiestrasó chega o movemento silencioso da sua fala, como océanos contidosHai unha hora que un pombo voando baixo dobrou a esquinadeixou atrásSigue leyendo «O buda do Sainsbury’s ( gl – en)»

Ula terra onde o noso clan enterraba os pes?[choran acaso os mexacáns polas sementes que o vento leva?como farían as flores para retornar á terra dos seus antergos?]quizais estea cuberta de chapapotee só reste un berro apagado como o da civilización sen voz que traga un burato negrosó fica este falso silencioesa conciencia, contundente comoSigue leyendo «Preguntas de terra e espazo (gl – en)»

voume deitar cedoá volta da noite agarda o sábado coas mans abertassalpicado de paxaros e nubes de cor cincentao bidueiro peiteará as follas arrimado contra a cercaunha peonia brancacon licenza de maiolanzará un berro de luzestremecendo as insubmisas herbasonde o merlo caza miñocasa pega os tesouros sementamentres os meus pes espidos devólvenme a alma áSigue leyendo «Poema bucólico con pes espidos (gl – en)»

navegaba camiño de Irlanda seguindo a migración do bonitoa primeira vez que perdín de vista a estabilidade da terra firmedaquela expedición extraordinarialembro os avistamentos de cachalotes a música de Juan Luis Guerrae ter escrito unha carta de amorao terminar a xornada no barcopercorría marabillado a cuberta constatando a continuidade do horizonteunha illa de mar todoSigue leyendo «Camiño de Irlanda (gl – en)»

Recorro la acera de arriba abajoPasando en mi mano las letras de tu nombreComo un rosario aguardando a la entrada del paraisoLlevo rojo en la sangre y en los zapatosSolo el 12 por ciento de raza mora, lo suficientePara no morir de tu ausencia, ni estrellarme contra tu deseoLlevo incrustada una oportunidad en los ojosYSigue leyendo «Mis manos ociosas (es – en)»

I have to thank Manuela Timofte one more month for publishing my poem Traits in which I give some clues about what I am, or how I see myself.

O papel é consistente, fermoso tanto que mesmo o enunciado dunha serie de problemas matemáticosloce redondo, completo, case artecando se escribe coidadosamentesobre o gran fino de tons marrónsasí que pensei no meu poema inacabadodesgastado de tantas voltas como levae do ben que o recibirían cada un dos cento sesenta gramos por metro cadradoe o leitoSigue leyendo «Papel de poemas (gl – en)»

Mentres o resto da colmea hai tempo atopara un oco nun tronco podre no que durmir o invernoCanso de tropezar ano tras ano nas mesmas esquinas arrinquei os ollos E como un orfo boteime ao monte tratando de aprender de novo as proporcións Cos pes espidos piso follas secas en descomposición e nas uñas incrustadoSigue leyendo «Nonmesquezas ( gl – en)»

Sentado miro pola fiestra do salóndía soleado, céspede amareloa sebe que oculta a ruao macizo de hortensias contra a casaAdentro hai unha calma purasen movemento, atemporalLevántase de súpeto o ventoarrastra unha area teimuda vinda da fronteira do marou dalgún deserto afastadoMalia a longa viaxefrótase paciente ás cousasgran a gran, traballo solidarioavanza o proceso de substituciónAoSigue leyendo «Antes do caos (gl – en)»