A minha pátria é a língua portuguesa
Pessoa
O silencio é a miña patria
alí, á calor da soidade
reencóntrome cos meus
pensamentos
non existe continente, nin océano
non queda xa terra, nin auga
só os pitidos incesantes do silencio
e a miña voz
que se fala a si mesma
estamos sós,
miña mente, meu corpo, nós
sentindo como a erosión do tempo
gastou un lazo, que reducido a pó
voa en suspensión na miña alma
miña pátria de poalla e herbeira
agarrada á corda
dunha vaca leiteira
pacendo na cuneta
unhas ervas soltas
todo o que queda é ese sentimento
de baleiro tras o esvaimento
do meu povo
My homeland is silence
Silence is my homeland
there, in the heat of loneliness
I meet again with my
thoughts
there is no continent, no ocean
there is no land left, no water
just the incessant beeps of silence
and my voice
talking to itself
we are alone
my mind, my body, us
feeling how the erosion of time
wore a bond out
which reduced to dust
remains in suspension in my soul
my homeland of drizzle and grass fields
clinging to the rope
of a dairy cow
grazing in the ditch
some loose grass
all that's left is that feeling
of emptiness after the fade
of my people