A nosa aperta é un océano
De augas verdes e profundas
Onde afogan as poutas de aceiro
E os dentes afiados dos monstros
O fondo cuberto coa chatarra
Dos barcos que se nos afundiran
Tornáronse en arrecife
Hábitat dun milleiro de peixes
O sal e o iodo envólvennos
Torna a saúde paseniñamente
Que non hai mal que este mar non cure
E ao final somos só un
Universo de algas e anémonas
Ti e máis eu
Ao cabo do camiño
abel abilheira 