
Nos altos prados onde o vento peitea incansable a mente, pérdense ao lonxe os tormentos, derrétense as reixas de ferro da xaula que me aprisiona o peito. Podo xa lixeiro deitarme nesta herba de ovellas e deixar o día avanzar sen medo a perderme; ver sen dor chegar a noite lonxe de casa.