Océano sen barcos

poema de ausencia tua

A tua ausencia desaxustou os reloxos

de parede da nosa casa

da Media Lua de Pantano Alto

agora paso a fin de semana amasando

cos dedos e as mans enterrandose na fariña

percorrendo as sombras do teu corpo

acabo as últimas tabletas de chocolate 

rompo frenéticamente o envoltorio

do teu corpo escuro e quente

entra a primavera por cada poro

deste sábado de camisa branca

e ausencia, creo que xa o dixen

e escribo, debuxo, aspiro, frego

sigo a repetir as rutinas nosas 

para enganar os mecanismos do tempo

e que a vida sexa ese océano de novo

no que dous corpos navegan 

sempre cerca

Deja un comentario