poema de ausencia tua
A tua ausencia desaxustou os reloxos
de parede da nosa casa
da Media Lua de Pantano Alto
agora paso a fin de semana amasando
cos dedos e as mans enterrandose na fariña
percorrendo as sombras do teu corpo
acabo as últimas tabletas de chocolate
rompo frenéticamente o envoltorio
do teu corpo escuro e quente
entra a primavera por cada poro
deste sábado de camisa branca
e ausencia, creo que xa o dixen
e escribo, debuxo, aspiro, frego
sigo a repetir as rutinas nosas
para enganar os mecanismos do tempo
e que a vida sexa ese océano de novo
no que dous corpos navegan
sempre cerca